Referenties

Retrospectieve video-analyse van 66 vaginale stuitbevallingen in één centrum (2017–2024). De all-fours houding was geassocieerd met meer spontane bevallingen en korter interval tussen geboorte van bekken en hoofd van het kind. Vroeg ingrijpen bij stagnerende progressie, continue persdrang na geboorte van de romp en vroegtijdig vrijmaken van de voorste arm ter hoogte van het os pubis bleken de geboorte te bespoedigen. De bevindingen ondersteunen herziening van het stuitbevallings-algoritme.

Prospectief cohort van 364 vrouwen met stuitligging à terme (Beverwijk, 2007–2015). Counselingstijl was de sterkste voorspeller van de baringskeuze: bij gedeelde besluitvorming koos 58% voor vaginale baring, bij counseling gericht op de Term Breech Trial slechts 16%. Van de vrouwen die vaginale baring nastreefden, baarde 66% ook vaginaal. Geen significante verschillen in maternale of neonatale uitkomsten. Counselors moeten zich bewust zijn van hun invloed op de keuze van de vrouw.

Retrospectief cohort van 160 nulliparae met stuitligging die een vaginale baring nastreefden zonder MRI-pelvimetrie (Lübeck, 2019–2024), vergeleken met vier gepubliceerde cohorten waarbij MRI wel werd gebruikt. De vaginale baringspercentages waren vergelijkbaar: 65,6% zonder MRI tegenover 65,4–67,5% in de MRI-cohorten. Neonatale uitkomsten verschilden niet. De auteurs concluderen dat klinische expertise van het baringsteam een betere voorspeller is van uitkomst dan MRI-pelvimetrie.

Prospectief cohort in Salzburg met 232 vaginale stuitbevallingen: 140 in all-fours houding versus 92 in rugligging. Neonatale uitkomsten (Apgar, navelstreng-pH, NICU-opname) verschilden niet significant. In de all-fours groep verliep 51% zonder obstetrisch ingrijpen tegenover 12% in rugligging; de uitdrijvingsfase was langer. All-fours kan routinematig aangeboden worden en is ook bruikbaar bij ongeplande stuitbevallingen buiten het ziekenhuis.

Systematische review van acht nationale richtlijnen identificeerde 11 contra-indicaties voor vaginale stuitbaring à terme, met nauwelijks consensus. De enige contra-indicatie in alle richtlijnen is voetligging. Van 43 bestudeerde studies leverde slechts twee voldoende bewijs: voetligging en foetale groeirestrictie. De auteurs stellen voor de lijst hiertoe te beperken.

Landelijke Zweedse registerstudie bij 23.062 vrouwen met eerste stuitbevalling gevolgd door een tweede kind. Vaginale stuitbaring verhoogde neonatale morbiditeit bij het eerste kind (aOR 7,06) maar verlaagde dit risico bij het tweede (aOR 0,26). Over beide bevallingen samen was er geen significant verschil in maternale of neonatale uitkomst.

Retrospectief gematcht cohort uit Lille met 101 inducties bij stuitligging versus 202 bij hoofdligging, na 37 weken. Na correctie voor Bishop-score geen significant verschil in sectio-percentage (34% vs 26%) of overgang naar actieve fase. Maternale morbiditeit verschilde niet. Matige neonatale acidose was vaker aanwezig bij de stuitgroep (16% vs 6%, OR 3,04), deels verklaard door frequenter oxytocinegebruik. De studie ondersteunt inductie bij stuit als valide alternatief in ervaren centra.

Retrospectief cohortonderzoek bij 1054 vrouwen met stuitligging in Trondheim (2012–2019). Van de 606 vrouwen met geplande vaginale baring werd 21% ingeleid. Het intrapartum sectio-percentage verschilde niet significant tussen inductie en spontane baring (48% vs 46%). Neonatale pH was lager na inductie, maar ernstige metabole acidose (pH <7,0) verschilde niet significant. De studie onderbouwt inductie als acceptabele optie bij stuitligging in centra met ervaring in vaginale stuitbaring.

Prospectief nationaal cohort in 176 Franse ziekenhuizen met 1467 tweelingzwangerschappen waarbij de eerste foetus in stuitligging lag. Geplande vaginale baring (20%) was niet geassocieerd met hogere neonatale mortaliteit of morbiditeit dan geplande sectio voor eerste of tweede twin (aRR 0,71; 95% BI 0,27–1,86). De studie is beperkt door de kleine groep geplande vaginale baringen.

Prospectieve observationele studie bij 8105 vrouwen met eenling stuitligging à terme in 174 Franse en Belgische centra. Bij geplande vaginale baring (31%) werd geen significant hoger risico op gecombineerde neonatale mortaliteit of ernstige morbiditeit gevonden vergeleken met geplande sectio (1,60% vs 1,45%, aOR 1,40; 95% BI 0,89–2,23) mits strikte selectiecriteria werden gehanteerd.

MRI-pelvimetrie bij 35 niet-zwangere vrouwen in rugligging, all-fours en hurkhouding toonde aan dat verticale posities de sagittale uitgang en interspinale diameter significant vergroten. De intertubeuze diameter nam toe in hurkhouding. Alleen de conjugata vera was iets kleiner in hurkhouding. Deze studie levert objectieve morfologische onderbouwing voor het obstetrisch voordeel van verticale baringshoudingen.